पर्व -- पुस्तकावलोकनम्

भारतीयचिन्तनस्य सर्वोत्कृष्टानि चिन्तनानि वेदेषु सन्ति इति श्रद्धावतां कथनम्। तैः एतदपि कथ्यते यत् ये जनाः वेदान् पठितुं न शक्नुवन्ति, तेभ्यः वेदस्य सारः प्रापणीयः इति धिया एव इतिहासपुराणनि रचितानि इति। तेषु बृहत्तमं, विलक्षणतमम्, अवगन्तुं कठिनतमं च अस्ति महाभारतम्। शतकोट्यधिकजनाः प्रतिदिनम् अस्य महाग्रन्थस्य प्रभावम् अनुभवन्ति इत्यतः, भारतीयजीवने महाभारतस्य प्रभावं मापयितुमेव न शक्नुमः। अतः महाभारतम् इति इतिहासस्य उपन्यासत्वेन लेखनं कश्चन भगीरथप्रयत्नः वर्तते। एकलक्षश्लोकानाम् अस्मै महासागराय उपन्यासरूपं दत्तं १९७६ तमे वर्षे भैरप्पमहाभागेन। कण्णडमूलस्य अस्य ग्रन्थस्य सार्थकं नाम अस्ति "पर्व"। उपन्यासस्य संस्कृतानुवादः  २०१२ तमे वर्षे डा. विश्वासेन कृतः। अनुवादकारस्य प्रयत्नः नितरां श्लाघनीयः। संस्कृतानुवादस्य लाभः अस्ति यत् प्रोक्तयः, पदानि, वाक्यनिर्माणमित्यादयः बहुत्र समानाः भवन्ति। अतः मूलस्य भावाभिव्यक्तिः नष्टा न भवति। मूलभाषाम् अज्ञात्वा अपि, सहृदयाः मूलस्य अतिनिकटं गत्वा आस्वादयितुं शक्नुवन्ति। आङ्ग्लानुवादेन एतत्  न साध्यम्। संस्कृतग्रन्थानाम् अन्यासु भाषासु अनुवादः जातः, जायमानः च अस्ति, किन्तु अस्मिन् व्यवहारे परिवर्तनम् आवश्यकं, तस्य परिवर्तनस्य समयः अपि आगतः। अतः एतादृशानि कार्याणि प्रोत्साहनीयानि, इतोऽपि अधितकतया भवेयुः च।

लेखकः सर्वदा भौतिकलोके एव स्थित्वा महाभारतम् अवलोकयति। एतत् कथम् अत्यद्भुतरीत्या साधितवान् इति वयं पठित्वा आश्चर्यान्विताः भवामः। कृष्णः भगवान् न आसीत् चेत् सः धृतराष्ट्रस्य सभायाः कथम् अपलायत? पाण्डवानां जन्म कथम् अभवत्? भीष्मसदृशः वृद्धः योद्धुम् अशक्ष्यत् किम्? इति, सर्वेषां प्रश्नानाम् उत्तरं दैवशक्त्या विना ददाति। सर्वे जनाः सामान्यराजमहाराजाः, महिलाः, सूताः, भ्रातरः, पत्न्यः इत्यादयः, सन्तः सामान्यजनानां स्वभावान् प्रदर्शयन्ति। भीमस्य क्रोधः, अर्जुनस्य दर्पः, आर्यधर्मस्य विषये भीष्मस्य, धर्मजस्य च दुर्ग्रहः, तस्मिन् विषये एव द्रौपद्याः विरक्तिः, इति मनुष्यस्वभावान् प्रधानीकृत्य गाढतया, निपुणतया च लेखकः महाभारतम् अनुसन्दधाति। सर्वत्र जनानाम् वयसः उल्लेखः अस्ति। प्रथमे पुटे एव शल्यमहारजः तस्य वयः किम् इति ऊहयितुम् सवस्य पौत्रीम् पृच्छति। अनन्तरं सः एव वदति यत् सः भीष्मात् ३६ वर्षैः कनीयान्, भीष्मः विंशत्यधिकशतवर्षीयः इति। तथैव पाण्डवाः अपि पञ्चाशदधिकवर्षीयाः। चित्रेषु, नाटकेषु सर्वत्र पाण्डवान् यौवनेन दृष्ट्वा एतत् रूपं मनसि रुचिं जनयति। कथायाः प्रस्तुतिं पात्राणां मुखात् लेखकः निपुणतया करोति। एतदपि अस्मभ्यं रुचिकरं भवति। तदानीं रथाः, शकटानि एव आसन्, यैः सप्ताहान् यावत् यात्राः भवन्ति स्म। अर्जुनस्य द्वारवती यात्रा, भीमस्य हिडिम्बवनं प्रति यात्रा, भीष्मस्य व्यासाश्रमम् प्रति यात्रा, इति यात्रा समये पात्राणम् मनःस्थितिभिः, स्मरणैः द्वारा लेखकः कथाम् अग्रे सारयति। यात्रैः द्वारा भारतस्य उच्चावचानि क्षेत्राणि अस्माकं पुरतः आनयति। मगधराज्यस्य निबिडानाम् वनानाम्, हिमालये पाण्डोः आश्रमस्य इति,  क्षेत्राणां वर्णने लेखकस्य कौशलं सुष्ठु दृश्यते। मुख्यतया द्वारिकानगर्याः भवनानां, पुलीनयुक्तानां समुद्रतटनां, निदाघस्य घर्मस्य वर्णनम् अस्मान् तत्रैव प्रापयति। युद्धस्य विवरणमपि तार्किकदृष्ट्या कृतम् अस्ति। मूत्रपुरीषदुर्गन्धेन, शवानाम् पूतिगन्धेन च सर्वे वीराः पीडिताः भवन्ति। मृतानाम् शरीराणि गृध्राः, वन्यशुनकाः, वृकाः च भक्षयन्ति। तेभ्यः शरीरेभ्यः चौराः, लोहाकाराः आभरणनि, शस्त्राणि चोरयन्ति। शवान् निष्कासयितुमपि न कोऽपि सेवकः अवशिष्टः भवति इति कारणेन प्रतिदिनं युद्धभूमेः परिवर्तनं भवति। एवं, युद्धस्य क्रूरतां, बीभत्सताम् च अस्माकम् मनसिकनेत्रयोः समीपम् आनयति लेखकः।

यथा महाभारते, तथा उपन्यासेऽस्मिन् अपि एकः एव प्रधानः प्रश्नः। धर्मः नाम कः? दुर्योधनस्य मतानुसारे पाण्डवाः नियोगवशात् जाताः, अतः राज्ये तेषां न कोऽपि अधिकारः वर्तते । सः एतत् बुध्वाऽपि विस्मरति यत् तस्य पितुः जन्म अपि नियोगेनैव अभवत्। यद्यपि एतत् भीष्मेण ज्ञातम् अस्ति, सः अपि धर्माचरणं परित्यज्य स्वस्य प्रतिज्ञायाः विषये एव चिन्तयन् भवति। आर्यजगति सः प्रतिज्ञाशीलः इति ख्यातिं प्राप्तवान्, अतः ख्यातेः रक्षणार्थं किञ्चन व्याजम् रचयित्वा स्वस्य प्रतिज्ञापालनमेव आर्यधर्मः इति कथयन् भवति। वस्तुतः धर्मः पाण्डवपक्षे अस्ति इति ज्ञात्वा अपि व्यासस्य उपदेशं प्राप्तुं व्यासाश्रमं गच्छति। आश्रमे प्राप्ते सति, आश्रमवासिनः भीष्मं निवेदयन्ति यत् व्यासस्य पुत्रः शुकः सांसारिकविषयान् सर्वान् परित्यज्य, भोजनमपि परित्यज्य मृत्युम् आलिङ्गितवान् इति। यद्यपि एतत् जीवनं मिथ्या इति व्यासस्य विश्वासः वर्तते, तथापि पुत्रशोकात् सः पीडितः भवति। तदानीं, यस्य वेदस्य आधारेण जीवति, तस्य वेदस्य खण्डनं कर्तुं नास्तिकाः तस्य आश्रमम् आगच्छन्ति। एकस्मिन् पार्श्वे भीष्मः आर्यधर्मस्य विषये सामाधानं प्राप्तुमिच्छति, अपरस्मिन् पार्श्वे पुत्रस्य मरणेन, नास्तिकानाम् आगमनेन च महऋषेः व्यासस्य मनसि एव धर्मविषये सम्भ्रमः उद्भवति। दुर्योधनस्य दूतानाम् आगमनात् भीष्मः त्वरया आश्रमात् निर्गच्छति, मर्गे स्वस्य समाधानमपि साधयति। यथा शुकाचार्यः आजीवनं ब्रह्मचारी आसीत्, तथैव मम ब्रह्मचर्यं श्रेष्ठम् अस्ति, तदेव धर्मः इति कथञ्चित् स्वस्मै आश्वासनं ददाति।

भैरप्पवर्यः नारीणां स्थितिं  महता संवेदनेन अनुसन्दधाति। भीष्मः, गान्धारदेशस्य महाराजस्य पुरतः हस्तिनावत्याः बलम्, सम्पत् च प्रदर्शयित्वा, अन्धस्य धृतराष्ट्रस्य कृते वधूरूपेण गान्धारीं पृच्छति। राजा अपि, बलात् भीतः, धनात् लुब्धः सन् विवाहप्रस्तावम् अङ्गीकरोति। युवती गान्धारी अन्धेन सह तस्याः विवाहः भविष्यति इति ज्ञात्वा हठत्वेन नेत्रबन्धनं करोति। एतत् आचरणं युवत्याः हठः इत्यपि अज्ञात्वा सर्वे आर्यजनाः तस्याः लघुबालिकायाः उपरि 'पतिव्रता' इति पदवीम् आरोपयन्ति। यथा युवकस्य देवव्रतस्य उपरि 'भीष्मः' इति पदवीम् आरोपितवन्तः, तथैव। सा एव पदवी भविष्यत्काले कारागारत्वम् आप्नोति, कुलस्य नाशम् अपि कारयति। द्रौपद्याः विषये अपि धर्मस्य त्यागः, 'आर्यधर्मस्य' ग्रहणं सर्वैः क्रियते। एकदा प्रतिविन्ध्येन "आर्यधर्मः नाम कः?" इति प्रश्ने कृते तस्य माता द्रौपदी वदति, "मृगया, पानम्, स्त्रीव्यसनम्, द्यूतश्च इति मम मनसि स्फुरितम्", इति।

वस्तुतः धर्मस्य विषये कश्चन चिन्तयति चेत् सः कृष्णः। भैरप्पवर्यस्य कृष्णः महाभारतकृष्णादपि अतिरिच्यते। कथम् नाम, महाभारतकृष्णः भगवान् आसीत्, परम् अत्र सः अपि सामान्यः सन् कथायाः नायकत्वम् आवहति। तस्य धैर्यं, विवेचनं, सुदूरदृष्टिः, युद्धतन्त्राणि, सर्वेऽपि पाठकान् आकर्षयन्ति। नरकासुरेण वञ्चिताः शतशाः नार्यः कृष्णेन परिणीताः। ताभिः कृष्णस्य पत्न्यः इति अङ्गीकारः प्राप्तः। यदा सम्पूर्णम् आर्यजगत् तासाम् अपमाननम् अकरोत्, तदा कृष्णः एव तासां परामर्शदाता आसीत्। तथैव द्रौपदी, गान्धारी, कुन्ती, इति राजकुटुम्बस्य प्रमुखाणां नारीणाम् अन्तरङ्गं प्रविश्य तासां विरक्तिम् निवारयति कृष्णः एव। गान्धार्याः विषये भैरप्प्कृष्णस्य व्यवहारः अतीव सम्वेदनायुक्तः, परमधार्मिकः च। महाभारतं इति महासमुद्रे विद्यमानानां पात्राणां देवत्वं निष्कास्य तेषाम् मानुषस्वभावानाम् विवेचनं महता औचित्येन साधितम् लेखकेन। भैरप्पवर्यः धर्मः नाम कः इति स्वयम् अकथयित्वा सहृदयानेव अन्वेष्टुम् प्रेरयति इत्येतदपि तस्य सफलता। आहत्य एषः उपन्यासः आधुनिकभारतीयसाहित्ये बहुमुख्या रचना अस्ति।

हिन्दु जीवनम् इत्युक्ते किम् ? लघु लेखः

'हिन्दु' इति शब्दः अस्माकम् वेदेषु अथवा इतिहासपुराणेषु नास्ति | इदानीं यं मतं हिन्दुमतम् इति ज्ञायते, तत् मतं बहवः मतानां सङ्ग्रहम् अस्ति | हिन्दु इति शब्दस्य प्रयोगः प्रथम वारं यवन जनैः च पारसिक जनैः कृतः आसीत् | ये जनाः सिन्धु नद्याः पूर्व दिशायम् अवसन् ते हिन्दवः इति तैः उक्तम् | हिन्दुजीवनस्य आधारः धर्मः | केनापि विश्वासेन धर्मस्य सम्बन्धः नास्ति | वेदान्तिनः ब्रह्मणः विषये वदन्ति, अपि च विश्वासं कुर्वन्ति | शैवाः, जैनाः, वैष्णवाः, सिक्खाः, इति मतेषु सहस्राधिक भेदाः सन्ति | तथापि सर्वे जनाः धार्मिकाः भवितुं शक्नुवन्ति | तदर्थमेव 'धर्मः' च 'मतम्' समानार्थक शब्दे न स्तः | मतं एकस्य स्वाभिप्रायः अस्ति | परन्तु धर्मः तत् नास्ति | तर्हि धर्मः नाम किम् ? "धर्मो विश्वस्य जगतः प्रतिष्ठा" तैत्तिरीय उपनिषदः वाक्यम् अस्ति | यः समस्त लोकान् धारयति सः धर्मः | परन्तु अस्माकम् सामान्य जीवने धर्मः इत्युक्ते किम् ? अस्माकम् जीवनानि कः धारयति? अस्माकम् जीवनानि पुरुषार्थैः निर्धारितानि | सर्वेषां जीवनेषु कामः (मोहः) अस्ति | वयं धनं, शक्तिं, विद्याम्, सर्वं प्राप्तुम् इच्छामः | किन्तु अस्माभिः सर्वाः इच्छाः तोषयितुं न शक्यन्ते | कामसन्तुष्टार्थम् सर्वदा अर्थस्य अभावः अस्ति | यद्यपि अर्थाभावः भवति, तथापि उत्तमम् जीवनम् भवति धर्माचरणेन | तदर्थं अस्माकम् ऋषयः, पितामहाः, प्रपितामहाः, बहुविधान् ग्रन्थान् अरचयन् | वेदाः, इतिहासपुराणाः, जैनागमाः, त्रिपिटकाः, इत्यादयः अस्माकं मार्गदर्शनं कुर्वन्ति | कथं धार्मिकाः भवेम इति एते ग्रन्थाः अस्मान् निर्दिशन्ति | परन्तु केवलं ग्रन्थपूजा न करणिया, अस्माकं विवेकं उपयुज्य सत्यस्य अन्वेषणं करणीयं इति अपि ते स्पष्टतया अवदन् | गीतायाम् कृष्णेन उक्तं ---

"यां इमाम् पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपस्चितः |

वेद वाद रताः पार्थ नान्यद् अस्तीति वादिनः ||"

अत्र ग्रन्थ पूजायाः महान्तम् तिरस्कारम् अकरोत् | एताद्र्शानि वचनानि पुनः पुनः पठामः, यत् सत्यं परम् अस्ति, तथा सत्यस्य अवगमनं ज्ञानात् च स्वानुभवात् एव आगच्छति इति |

हिन्दु जीवनस्य विषये ज्ञानम् प्राप्तुम् आजीवनं न पर्याप्तम् | अतः उपनिषदः वाक्येषु आश्रयम् स्वीकृत्य विरमामि |

"सत्यान्न प्रमदितव्यम् | धर्मान्न प्रमदितव्यम् | कुशलान्न प्रमदितव्यम् | भूत्यै न प्रमदितव्यम् | स्वाध्याय प्रवचनाभ्यान्न प्रमदितव्यम् |" 

On creation

After going through udaka shAnti anuvAkAs for translating go sUktam, I recited the whole work once and realized that I needed some practise to get back to earlier fluency. Although we had managed to memorize the whole thing in school, now my fluency is limited to the ability to recite with the help of a book. udaka shAnti is almost certainly a compilation of very early vedic works due to the abundant references to indra, apsarAs and the high prevalence of rig vedic riks. A very famous rig vedic sUktam is also included in udaka shAnti, called nAsadIya (about the "na asat" or "not non-existent") sUktam. Anybody who is reasonably knowledgeable about rig veda would have heard about this since it is perhaps the earliest recorded instance of (human) scepticism. There were definitely some Greek sceptics, but rig veda almost surely predates their musings. The suktam occurs in the 10th mandalA of rig veda.

Although the sUktam is well known and well studied, I thought I'd attempt to translate (again with the help of Griffith) and record these thoughts. Translation in yellow.

नासदासीन्नो सदासीत्तदानीं  |
Then, there was not non-existence and not existence. -- !!
नासीद्रजो नो व्योमा परो यत् |
There was no air and no space beyond it. -- व्योमन् can also mean heavens
किमावरीवः कुह कस्य शर्मन् |
What covered it? Where? In whose protection? -- शर्मन् = protection (சருமம்)
अम्भः किमासीद्गहनं गभीरम् | 
Was there deep and impenetrable water? गहनम्  = hard to explain, अम्भस् = water
न मृत्युरासीदमृतं न तर्हि न | (न मृत्युरंरुतान तर्हि न -- in yajur veda. But meaning is same)
Then, there was no death and no immortality.
रात्र्या अह्न आसीत्प्रकेतः |
There was no night and day also.
आनीदवातं स्वधया तदेकं |
That One Thing, breathless, breathed by its own nature.
तस्माद्धान्यन्न परः किञ्चनास |
Apart from it was nothing whatsoever.
तम आसीत्तमसा गूहळमग्रे प्रकेतं |
Darkness there was. At first concealed in darkness,
सलिलं सर्वाऽइदम् |
all of this was in water without light.
तुच्छ्येनाभ्वपिहितं यदासीत् |
All this was enclosed by nothing. -- तुच्छ = less, empty. पिहित = concealed, covered
तपसस्तन्महिनाजायतैकम् | (तम -- in udaka shAnti instead of तप )
(Due to heat)/(From the darkness) arose the ultimate one
कामस्तदग्रे समवर्तताधि |
After that, desire arose in the beginning.
मनसो रेतः प्रथमं यदासीत् |
The desire which is the seed of the mind. --Griffith says मनस्=spirit, I prefer mind  
सतो बन्धुमसति निरविन्दन् |
The relationship between the existent and non-existent,
हृदि प्रतीष्या कवयो मनीषा |
was discovered by sages who searched their hearts.
तिरश्चीनो विततो रश्मिरेषाम् |
They stretched their rays across -- <scratches head>
अधः स्विदासीदुपरि स्विदासीत् |
to know what was up and what was below.
रेतोधा आसन्महिमान आसन् |
They were fertile and of great power.
स्वधा अवस्तात्प्रयतिः परस्तात् |
Action is here and energy is upward. -- <again don't understand the imagery>
को अद्धा वेद क इह प्र वोचत् |
But who really knows and who can declare it?
कुत आजाता कुत इयं विसृष्टिः |
Whence did all this come and whence did this creation come? -- !!
अर्वाग्देवा अस्य विसर्जनेन |
The gods come after the creation. -- !!
अथा को वेद यत आबभूव |
Who knows whence it came into being?-- !!
इयं विसृष्टिर्यत आबभूव |
Whence this creation began, the creator,
यदि वा दधे यदि वा न ।
did he create it or did he not? -- !!
यो अस्याध्यक्षः परमे व्योमन् |
The one who oversees from the heavens,
सो अङ्ग वेद यदि वा न वेद |
he knows, or perhaps even he does not know. -- !!

I've read and chanted this multiple times, and even as I type this, the last few vAkyAs are hair raising. The highest scripture of dharma is so steeped in scepticism. There are other creation hymns in rig veda like purusha sUktam. purusha sUktam also occurs in the 10th mandalA and says that all creation came from the sacrifice of the ultimate one (purusha), and all creation is a continuing yagna (sacrifice). All said and done, the main darshaNAs like advaita vedAnta, dwaita vedAnta, sAMkhyA, tantra, etc., accept that there is brahman, Atman, etc., using the shruti (vedas + upanishad) as pramANA. So the "I don't know verses" somehow get superceded by the "there is brahman verses"? Many have argued that purusha sUktam is a later rig vedic work, and I am somewhat in agreement with this view due to the "there is an ultimate purusha" nature of those hymns. It would be interesting to know how shankarA deals with these problems. But that would demand tremendous maturity with the sources which I do not possess at the moment.

One thing is clear to me, shruti (vedas+upanishads) contain several universal prayers and works of deep and brave philosophical speculations. sAdhakAs and masters claim that these are not mere speculations, and that they have proof through their first person empirical experiences. I am not going to judge those masters as yet. But I will judge certain fraudsters like Sri Sri Sri, as.. well.. fraudsters. Also, most present day vaidikAs, I am sure dont care enough to understand what they are chanting almost on every muhUrtam day. I am also sure that most would not be able to understand the universal values and would harbour repulsive casteist tendencies. So next time you are in a nAndi ceremony where udaka shAnti is being chanted, you might want to keep an ear out for this. Its good to once in a while soak in on how much more we know since the vedic times on how we got here (thanks to Darwin, Hubble and the rest), and how little we know yet.
PS: 1) Searched for udaka shAnti renditions on the web and found this almost flawless rendition.
Starting point of nAsadIya sUktam: 
https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=dQyOuwtAeQU#t=3257
Starting point of go sUktam from the previous post:
https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=dQyOuwtAeQU#t=2973

2) Carl Sagan quotes these exact same verses at the beginning of this video from the Cosmos series:
https://www.youtube.com/watch?v=cq5qojfB4P0

Homophones and the censor board

Censorship by judicial and government activism has been long been an impediment to free speech in India. The film certification board has also been party to this. I came across a case of censor board overreach from the precambrian by accident, when I was listening to a song of that time. I cannot claim full credit to the discovery because I remember someone else talking about this on All India Radio when I was very young (most likely sometime between ages 12-15). But I was overjoyed rediscover this--albeit minor--act of censorship. Unfortunately I am unable to cite the original radio show and I am confident that my parents, who were also listening to the program, would also be unable to do so.


The song, "Vandha naal mudhal", one of my favourite Kannadasan songs figures in the movie "Paava Mannippu". The movie boasts of a cast with legends such as MR Radha, Sivaji Ganesan, TS Balaiya, Savithri, and many others, and I recommend it to anybody who is interested in three hours of melodrama and MR Radha's sheer brilliance. The song itself is a lament about the imperfections of human morality and how man's caprice has been a challenge in creating a better society.

Anyway, the song has a line, "Edhanai kandan panam thanai padaithan". The poet says that man was inspired to invent planes after seeing birds take flight, he created radio taking inspiration from echoes (while the second inspiration may not be wholly true, the effect it has in Tamil poetry is remarkable). But the poet wonders why man created money (panam)? http://www.youtube.com/watch?v=OiAD_5iGSOA

Except, this is not the actual question Kaviarasar wanted to ask. The verses in question start from 2:30 and the exact line of interest is around 2:45. One can clearly hear the change in TMS's voice when he pronounces "panam". A crude, ill disguised cut and paste job. The question he wanted to ask was "Edhanai kandan madham thanai padaithan". One can also see Sivaji lip syncing those words. The censor board seems to have concluded that using madham (religion) instead of panam was "sensitive" and could hurt "religious sentiments". Another very interesting observation is the use of another "madham" in the same song. This madham on the other hand means rage or madness. The poet says "Manidhan marivittan, madhathil eri vittan", suggesting that man has changed and has lost his sense of morality. Tamil has this tendency of throwing  some homophones that make you pause and wonder. Religion and a fit of rage that causes you to lose your sense of morality have the same pronunciation? Naughty Murugar, naughty Agathiyar. I noticed another very interesting pair of words recently that are both pronounced "irai", but spelled differently using two different "ra's"--whose utility and usage I never endeavored to understand. These two mean food and god. How apt! "Search for food before you search for god" is painted on a nondescript plaque hanging somewhere on the walls of the Madurai Meenakshi amman temple.

Now the whole thing begs the big question as to which is more harmful money or religion? I think my answer is quite clear from the preceding sentences. Money is far more useful in the present day than religion. Money was far more useful than religion back in 1961 (the year the movie was released). Imagine what you would do without money? Go back to barter system? Use precious metals? That would be most unpleasant. On the other hand, religion, although not totally deleterious, is much more dispensable than money. We could all do with some peace, quiet and reason. Kaviarasar was right the first time around!